توضیحات

سفته (به عربی: سَفته یا به انگلیسی: Promissory Note) یکی از اسناد تعهدآور رسمی و قانونی در ایران است. با سفته، شخصی (صادرکننده) تعهد می‌کند که در تاریخ معینی مبلغ مشخصی را به شخص دیگر (دارنده یا ذی‌نفع) پرداخت کند.

 کاربردهای اصلی سفته:

۱٫ ضمانت شغلی یا استخدامی

کارفرما معمولاً از کارمند، سفته ضمانت می‌گیرد تا اگر خسارتی زد یا تعهدش را انجام نداد، بتواند آن را به عنوان سند مطالبه کند.
 نکته: این نوع سفته فقط برای ضمانت است، نه برای دریافت پول واقعی.

۲٫ معاملات و بدهی‌ها

اگر کسی از دیگری پول قرض بگیرد یا خرید نسیه انجام دهد، می‌تواند در مقابلش سفته بدهد تا بدهی‌اش را تضمین کند.

۳٫ تضمین قراردادها

مثلاً در قراردادهای پیمانکاری، اجاره، یا فروش، از سفته برای تضمین انجام تعهدات استفاده می‌شود.

۴٫ تعهد بازپرداخت وام

بانک‌ها یا شرکت‌ها ممکن است هنگام پرداخت وام یا تسهیلات، از متقاضی سفته بگیرند.

۳. رابطه بین امتیاز وام و سفته

وقتی کسی امتیاز وامش را به دیگری می‌فروشد یا واگذار می‌کند، بانک یا صندوق همچنان وام را به نام دارنده اصلی امتیاز می‌دهد.
برای اینکه مطمئن شود اقساط وام پرداخت می‌شود، معمولاً از گیرنده واقعی پول، سفته ضمانت می‌گیرند.

📘 مثال:

علی کارمند بانک است و امتیاز وام ۲۰۰ میلیون تومانی دارد.
رضا به علی ۳۰ میلیون تومان می‌دهد تا امتیازش را به او بدهد.
بانک وام را به نام علی می‌دهد، ولی پول را رضا استفاده می‌کند.
برای اطمینان، علی از رضا یک سفته ۲۰۰ میلیون تومانی ضمانت می‌گیرد که اگر اقساط را نداد، بتواند از طریق قانون پیگیری کند.

—

⚖️ نکات مهم قانونی:

۱٫ واگذاری امتیاز وام بدون اطلاع بانک معمولاً رسمی نیست، ولی عرفاً انجام می‌شود.

۲٫ سفته‌ای که در این موارد ردوبدل می‌شود باید حتماً قید شود بابت ضمانت بازپرداخت وام است تا سوءاستفاده نشود.

۳٫ سفته بدون تاریخ یا بدون دلیل صدور = خطرناک ❗ چون طرف مقابل می‌تواند هر عددی بنویسد.

۴٫ همیشه از سفته کپی بگیر و در پشتش بنویس:

> «این سفته بابت ضمانت بازپرداخت وام واگذارشده از سوی آقای/خانم … می‌باشد.»